Skip to content

POSAZUL

Me siento justo así – posazul.
Desde hace segundos, meses y años…

Como si fuera gotita de tinta en la manga de la nieve.
Como si fuera un verso que tenéis por qué olvidar.
Como si fuera la sombra de la palabra entre dos violetas.
Como si fuera algo que no fuera a ocurrir de verdad.
Como si fuera un collar de niña esparcido por el suelo.

Yo soy algo posazul…. Otra cosa no sé cómo ser.

Es por ello que palidezco… Y antes de darme cuenta
delante mía veo temblar una cortina azul celeste.

Y la última sílaba asoma su naricilla,
Y más azul que nada, intenta brillar.

Share on FacebookTweet about this on TwitterEmail this to someone
Публикувано вПРЕВОДИ НА ИСПАНСКИ ЕЗИК

Коментирай първи

Вашият коментар

Вашият имейл адрес няма да бъде публикуван. Задължителните полета са отбелязани с *